Waarom doe je wat je doet? Die vraag heeft me de laatste jaren erg beziggehouden. En ik weet heel goed waarom ik doe wat ik doe, dankzij de donderwolken en regenbogen in het leven die mij levenslust geven. Maar ik ben online niet zo zichtbaar. Dus ik veronderstel dat veel mensen die mij wel kennen, maar niet zo vaak (meer) tegenkomen, zich afvragen wat ik doe en waarom?
Mensen die ik regelmatig tegenkom vertel ik vaak over mijn beweegredenen. Ik ben namelijk offline wel heel spraakzaam. En de mensen die mij kennen van vroeger of nu zullen dat zéker beamen. “Die Faasen praat veel en graag” zijn woorden van anderen die mij prima omschrijven.
Mijn vicieuze circel
Wat ik ook graag doe is schrijven. Maar – verrassend hoor – ook weer vaak offline. Ik heb me (weer) voorgenomen om meer zichtbaar te zijn in de fantastische onlinewereld. Mijn herinnering brengt me terug naar een socialmediabericht van 5 jaar geleden, toen mijn bedrijf dus 5 jaar bestond, waarin ik mezelf ook al zoiets beloofde. Maar weet je, ik doe gewoon graag wat dicht bij mij ligt. En daar past online minder goed bij. Heb ik wel een goede reden voor (vind ik zelf): als ik veel tijd steek in het online posten en praten over mezelf en mijn werk, betekent dat automatisch dat ik afgeleid ben. Ik betrap mezelf erop dat ik toch wil checken of mensen het bericht lezen, delen, reageren etc. en precies DIE tijd, vind ik zinloos. Ik voel me dan zo aangetrokken tot mijn telefoonscherm, dat ik de échte verbinding met mijn kinderen, partner of andere mensen om mij heen mis. En die verbinding heb ik juist nodig om te ontprikkelen en me goed te blijven voelen. Snap je de vicieuze circel waarin ik dus liever niet zit?
Waarom doe ik wat ik doe?
Kom ik terug op de vraag waarom ik doe wat ik doe. Simpel. Ik ben in mijn korte leventje op aarde – ik voel me nog erg jong met mijn 36 jaar – al best vaak geconfronteerd met de plotselinge dood van jonge mensen in mijn directe omgeving. Allemaal hebben ze me één belangrijke les geleerd: ik ben gezegend met twee fantastische kinderen, die ik niet zomaar even “cadeau heb gekregen” én een kloppend hart. Ik heb geen bucketlist maar wel de zuivere intentie om met mijn tijd op aarde de wereld om mij heen een stukje mooier en fijner voor iedereen te maken. Noem mij idealistisch. Dat mag! Maar wel een met levenslust tijdens de donderwolken én regenbogen in het leven. Ik heb met vallen en opstaan mogen leren dat de zon tijdens heftige regenbuien ook gewoon kan schijnen. Dan verschijnt zelfs het meest mooie natuurverschijnsel: de regenboog. En ik wil mijn kinderen laten zien dat je gewoon kunt blijven dansen met tranen op je wangen. Dat het niet erg is als je diep voelt. Als je maar altijd vanuit liefde voor jezelf en anderen blijft knokken voor iets beters. Want dat bestaat. En die overtuiging is mijn basis.
